Categorie: Teksten

Opladen in de stilte

No Comments

zwemmen met dolfijnen in egypte

De stilte in het water is het mooiste geluid dat ik ooit gehoord heb.

Langzaam beweeg ik mee op het ritme van de groep dolfijnen onder mij.
Ik voel hoe mijn lichaam in een andere rust komt.
Ik beweeg maar voel het zelf niet meer.

Mijn ademhaling vertraagt. Eindelijk heb ik het gevoel dat ademen voelt als een veertje in de wind.
Het gaat zo gemakkelijk, zo vanzelfsprekend.

Mijn hoofd heeft geen behoefte meer om gedachtes te maken.
Ik hoef voor even helemaal niets meer.

Ik voel hoe de rust en de dolfijnen mij weer langzaam opladen met liefde en kracht.
Ikzelf hoef daar niets meer voor te doen. Ik mag…. Ik moet niets meer.
Ik voel mij voor even geen mens meer maar de eenheid om mij heen.

Het voelt alsof je de oplader in het stopcontact doet, en je langzaam ziet hoe de batterij zich oplaadt in procenten: 20%, 50% , 70%… Steeds voel ik mij meer en meer opgeladen.

Tot het moment komt dat ik voel dat het goed is zo. Ik ben opgeladen door de rust en liefde van de dolfijnen. Ik ben 100% opgeladen.

Op het moment dat die gedachte in mijn hoofd komt, zwemmen jullie sneller weg, dolfijnen… Alsof jullie voelen dat het gelukt is en jullie voldaan zijn.

Categories: Teksten Tags: Tags: ,

In de stroom van de dolfijn

No Comments

 

dolfijnenreis egypte

Langzaam, heel langzaam glijd ik door het water. Ik zwem in het water van de dolfijnen. Ik voel het water van de zee langzaam door mijn lichaam glijden. De energie van de dolfijnen is voelbaar in de zee.

Ik lig heel ontspannen in het water. Meestal moet ik kracht zetten om de dolfijnen bij te houden tijdens het zwemmen, maar nee, nu ben ik zo kalm.

Ik dein mee op de golven van de zee en de golven brengen mij naar hem, die ene dolfijn. Deze dolfijn is zo anders als de rest. Ik kijk hem eens goed aan, onze ogen ontmoeten elkaar en dan ineens zie ik het! Die dolfijn!

Deze dolfijn heb ik al eens eerder ontmoet. Vorig jaar was ik hier ook en toen zag ik tussen alle andere dolfijnen één dolfijn. Het was een grote dolfijn met een andere snuit en hij was veel rustiger dan de andere. Hij was duidelijk anders dan de rest.

Ik herken hem aan zijn ogen. Ik heb deze dolfijn niet alleen eerder gezien, maar hij dook ook op in al dromen waarin ik door hem werd begeleid.

Alle beelden schuiven weer even door mij heen. Ik blijf bij deze dolfijn. We zijn alleen. Alleen hij en ik en de oceaan der liefde. Hij blijft heel veel op de bodem en daagt mij uit om mijn grenzen te verleggen.

Door mijn ziekte speelt lucht een grote rol. Hij daagt mij uit om alles uit de kast te halen en naar de bodem te komen. Het is hier heel erg diep. Maar toch neem ik een grote hap lucht en zwem rustig naar beneden.

Hij kijkt mij aan en begint langzamer te zwemmen. Hij kijkt mij heel diep in de ogen. Het is alsof er een ballonnetje knapt. Ik heb zoveel kracht in mijn lijf. Ik kan lang beneden blijven. Dan zwemmen we langzaam samen naar boven toe en maken allebei dezelfde bewegingen. Het is alsof we één zijn.

Ik ben van mezelf een druk persoon, maar hij laat me de schoonheid zien van het loslaten en ontspannen. Hij blijft mij maar aankijken. Er schiet een beeld door mij heen. Gisteren was ik aan het snorkelen en zag op de bodem een steen liggen met een oog erin. Dat beeld is precies hetzelfde als het beeld van dit dolfijntje. Het heeft zo moeten zijn.

We blijven heel lang bij elkaar. Hij neemt me mee naar het hart van de zee en ik heb zoveel lucht om door te gaan. We zwemmen en spelen en hele tijd en dan neemt hij afscheid van mij. Hij komt nog heel even dichtbij en kijkt me nog een keer heel diep in de ogen. Dan zwemt hij langzaam weg in de grote zee. Ik blijf achter met een gevuld hart vol van liefde en twee blije longen.

Weer een stapje dichter bij mezelf en weer iets geleerd van de dolfijnen.

Categories: Teksten Tags: Tags:

Ochtendontmoeting

No Comments

ochtendontmoeting met dolfijnen rode zee

Het is 6 uur in de morgen, iedereen ligt nog te slapen.
Alleen de kapitein zit een sigaretje te roken op de rand van de boot.
Ik loop naar de steiger van de boot, de wind is heerlijk fris en fijn.
Ik sluit even mijn ogen en voel hoe de koude zeelucht in mijn longen stroomt.
Voel van binnen gewoon hoe mijn longen elke zuurstofdeeltje opnemen en daarna weer rustig loslaten.

De zon komt heel langzaam op, langzaam begint de oceaan wakker te worden. De zon geeft met de minuut meer warmte aan mijn koude en blote lichaam.
Ik pak een krukje en ga zitten op de steiger, kijk langs de oceaan en wacht af.
Daar zit ik dan. Rustig en ontspannen op mijn krukje. Met de zon die steeds warmer wordt en fijner. Ik wacht eigenlijk niet op de dolfijnen. Ik geniet van de zee en van deze reis. Ik laat alles op me af komen wat er mag komen.

Als ik even stiekem afdwaal naar mijn gedachte bij de zee, zie ik iets heel moois in de verte. Ik zie allemaal kleine vinnetjes boven water uitkomen. Ik zie hoe ze de lucht uitblazen boven water en nieuwe lucht inademen en weer naar beneden gaan.

Mijn hart begint steeds sneller te kloppen, mijn ademhaling versnelt van de fijne spanning: ze zijn gekomen vanmorgen!

Ze komen heel langzaam naar de boot toe zwemmen heel rustig en vredig.
Geen stress of haast maar gewoon heerlijk rustig in de morgen.
Ze glijden heel langzaam door het water heen, hun lichaampjes glimmen in de zon.

Ze komen met de seconde dichterbij, ik kan steeds beter zien hoe ze zich bewegen en hoe ze eruit zien vanmorgen.

Ze blijven even stil liggen vlak bij de boot. Ze blijven bijna een minuut lang stil liggen en begroeten mij voor het wachten. Mijn wachten wordt beloont! Ze komen mijn morgen vullen met liefde en energie.
We hebben echt heel intiem contact met elkaar. De dolfijntjes maakte een paar bewegingen en ik spreek tegen ze via mijn hart en mijn hoofd. Er zijn geen woorden nodig!

Na een minuutje zwemmen ze langzaam verder op hun reis door de zee. Ik blijf naar ze kijken tot ze achter de horizon verdwenen zijn. En ik?
Ik blijf met een ontzettend fijn en trots gevoel achter, wachtend op de volgende ontmoeting!

De engelen van de zee!

Categories: Teksten Tags: Tags: ,

Jarig

1 Comment

 

Als eerste mag ik het water inglijden.

Ik zie je, ik voel je…

Ik vergeet gelijk alles om me heen.

 

spelende dolfijnen in de rode zee

 

Ik zie de zee, ik zie het prachtige rif waar we langs zwemmen.

Ik voel de lucht die door mijn luchtpijp komt.

 

Je ogen zijn zo puur dat het zelfs even pijn doet aan mijn hart.

De waarheid wordt getoond door jouw prachtige ogen.

Het is goed – wat de waarheid ook mag zijn.

 

Hoe zou het zijn…. om jou te mogen zijn? En jij mij?

Dat ik jouw ogen had, en jij de mijne?

Wat zou jij dan doen? En ik?

 

Ik haal diep adem en ga met je mee.

Mijn hart wil harder kloppen van de opwinding dat ik bij jou mag zijn.

Maar mijn hart wil ook langzamer kloppen, omdat je me zo in het nu brengt; in een soort trance van liefde.

 

Alleen jij en ik tellen op dit moment nog.

Het leven is zo’n mooi spel.

Speel het spel dat jij wil spelen – en leef!

Langzaam zweven we gedachteloos weer terug naar boven.

 

Ik voel hoe de warme zee langs mijn lichaam streelt, hoe elke spier in mijn lichaam zich ontspant, mijn longen langzaam leeg worden… en klaar zijn voor een nieuwe hap lucht. Een nieuw moment komt eraan…

 

Langzaam glijd ik terug in het leven dat ik leid, en jij gaat terug naar jouw leven….

 

 

Nooit vergeet ik jou.,,

 

 

Categories: Teksten Tags: Tags: