De luchtbel

No Comments

met dolfijnen in de luchtbel

Ik lig in het water, mijn gedachten alleen bij jou. Ik herken je…, we hadden elkaar al eerder ontmoet.

Ik herken je aan je oogje. Bij jouw rechteroogje zit een heel klein wit streepje en jou oogjes zijn zo anders dan die van de rest. Ik weet niet precies waarom, maar de manier hoe jij naar mij kijkt is zo anders als bij alle andere. Het lijkt alsof jij helemaal in mijn ziel kan kijken en kan zien hoeveel ik heb meegemaakt dit jaar. Alsof jij echt meevoelt met mij.

Dit maakt jou heel uniek en bijzonder voor mij, omdat jij zo anders naar mij kijkt… en zoveel dieper in mijn ziel kan komen, dan wie dan ook.

Ik ben zo benieuwd wie jij bent. Je lijkt zo dichtbij maar aan de andere kant zo ver weg. Ik wil je beter leren kennen. Ik wil graag met jou spelen, met jou even alleen zijn. Puur om te ontdekken wie jij bent. Je raakt me op de één of andere manier zo diep.

Ik voel even aan. Even aanvoelen of ik er klaar voor ben om met jou een avontuur te gaan beleven. Ik haal diep adem en kom naar je toe… Ik dacht even dat je alleen was, maar ineens komen twee van jouw vriendjes bij ons zwemmen. We vormen een team van vier: drie dolfijntjes, één mens.

Ik begin te draaien. Jullie genieten, ik geniet… We draaien door en door… Ik vergeet alles om mij heen. Ik vergeet mijn lichaam, mijn ademhaling, mijn gedachtes… – leeg. Ik wil alleen maar genieten van jullie. Ik kijk jullie heel diep in jullie oogjes. Ik zie zoveel geluk uit jullie komen.

Ik voel jullie geluk! Hierdoor vergeet ik eigenlijk al snel dat ik een mens ben, die ook lucht nodig heeft in zijn longetjes. Maar ik merk heel sterk aan mezelf dat de behoefte aan lucht weg is… Ik hoef niet meer terug naar boven. Ik kan beneden blijven en speel verder met jullie. Even voelt het alsof ik stop met ademen.

Ik geniet van jullie explosie van speelsheid en liefde. Ik wil niets anders meer dan dit moment vasthouden. Ik wil alles opnemen in mijn hart en mijn herinnering.

Samen, met z’n viertjes, besluiten we om terug te gaan naar boven. Júllie besluiten om mij weer terug te brengen, omdat ook dit moment geen uren kan duren.

Ik kom boven en vul mijn longen met lucht. De lucht voelt warm aan. Ik kijk naar beneden en zie jullie drie alweer flink stoeien met elkaar…

Geweldig, geweldig dat ik hier deel van mocht uitmaken als mens, als persoon. En dat er geen verschil was tussen ons.

 

Geef een reactie