Het rif en de dolfijnen

No Comments

Sataya rif zwemmen met dolfijnen in de Rode Zee

Langzaam betreed ik jullie wereld.

Ik zie hoe we op de grens zitten tussen de wereld waarin ik leef en de wereld waarin jullie leven.

Het ondiepe gedeelte van de Rode Zee is de plek waar onze harten één worden.

Ik zie jullie prachtige huidjes door de weerkaatsing van de zon via het roze zand van de bodem.

Het is hier zo ondiep dat alles als een zonnestraal door het water heen mijn hart raakt.

Langzaam kom ik in het onbewuste gedeelte van mijn lichaam en hart en ik voel me heel compleet.

In de rust van het rif, het hartritme van de golven en mijn bewuste ademhaling kom ik dichter bij jullie dan ik kon hopen of denken.

Ik lig aan de kant van het rif en jullie zwemmen aan de waterkant. Daartussen mag ik als mens zijn – als een deel van het geheel.

Ik ben op de mooiste plek van de zee: aan de ene kant zwemmen de dolfijnen en aan de andere kant is er het prachtige rif met de mooiste vissen en het koraal.

Ik merk dat ik mij moet inhouden om niet te dichtbij te komen.

Het voelt alsof ik mijn tweede familie heb gevonden in jullie. Ik voel mij zo welkom en zo geaccepteerd.

Ik mag zelfs jullie kleine babytjes bekijken vanaf een afstandje. Jullie mama laat mij voor even toe.

Ik voel zoveel waardering en liefde van onze beide kanten.

Langzaam gaan jullie de open zee weer in. Het is alsof er een poort is waar jullie doorheen gaan…. Naar een wereld waar ik niet heen ga. Maar ik mag wel mee tot deze poort…

Langzaam nemen we afscheid en gaan we onze eigen weg……

Categories: Teksten Tags: Tags:

Geef een reactie