In de stroom van de dolfijn

No Comments

 

dolfijnenreis egypte

Langzaam, heel langzaam glijd ik door het water. Ik zwem in het water van de dolfijnen. Ik voel het water van de zee langzaam door mijn lichaam glijden. De energie van de dolfijnen is voelbaar in de zee.

Ik lig heel ontspannen in het water. Meestal moet ik kracht zetten om de dolfijnen bij te houden tijdens het zwemmen, maar nee, nu ben ik zo kalm.

Ik dein mee op de golven van de zee en de golven brengen mij naar hem, die ene dolfijn. Deze dolfijn is zo anders als de rest. Ik kijk hem eens goed aan, onze ogen ontmoeten elkaar en dan ineens zie ik het! Die dolfijn!

Deze dolfijn heb ik al eens eerder ontmoet. Vorig jaar was ik hier ook en toen zag ik tussen alle andere dolfijnen één dolfijn. Het was een grote dolfijn met een andere snuit en hij was veel rustiger dan de andere. Hij was duidelijk anders dan de rest.

Ik herken hem aan zijn ogen. Ik heb deze dolfijn niet alleen eerder gezien, maar hij dook ook op in al dromen waarin ik door hem werd begeleid.

Alle beelden schuiven weer even door mij heen. Ik blijf bij deze dolfijn. We zijn alleen. Alleen hij en ik en de oceaan der liefde. Hij blijft heel veel op de bodem en daagt mij uit om mijn grenzen te verleggen.

Door mijn ziekte speelt lucht een grote rol. Hij daagt mij uit om alles uit de kast te halen en naar de bodem te komen. Het is hier heel erg diep. Maar toch neem ik een grote hap lucht en zwem rustig naar beneden.

Hij kijkt mij aan en begint langzamer te zwemmen. Hij kijkt mij heel diep in de ogen. Het is alsof er een ballonnetje knapt. Ik heb zoveel kracht in mijn lijf. Ik kan lang beneden blijven. Dan zwemmen we langzaam samen naar boven toe en maken allebei dezelfde bewegingen. Het is alsof we één zijn.

Ik ben van mezelf een druk persoon, maar hij laat me de schoonheid zien van het loslaten en ontspannen. Hij blijft mij maar aankijken. Er schiet een beeld door mij heen. Gisteren was ik aan het snorkelen en zag op de bodem een steen liggen met een oog erin. Dat beeld is precies hetzelfde als het beeld van dit dolfijntje. Het heeft zo moeten zijn.

We blijven heel lang bij elkaar. Hij neemt me mee naar het hart van de zee en ik heb zoveel lucht om door te gaan. We zwemmen en spelen en hele tijd en dan neemt hij afscheid van mij. Hij komt nog heel even dichtbij en kijkt me nog een keer heel diep in de ogen. Dan zwemt hij langzaam weg in de grote zee. Ik blijf achter met een gevuld hart vol van liefde en twee blije longen.

Weer een stapje dichter bij mezelf en weer iets geleerd van de dolfijnen.

Categories: Teksten Tags: Tags:

Geef een reactie