Ochtendontmoeting

No Comments

ochtendontmoeting met dolfijnen rode zee

Het is 6 uur in de morgen, iedereen ligt nog te slapen.
Alleen de kapitein zit een sigaretje te roken op de rand van de boot.
Ik loop naar de steiger van de boot, de wind is heerlijk fris en fijn.
Ik sluit even mijn ogen en voel hoe de koude zeelucht in mijn longen stroomt.
Voel van binnen gewoon hoe mijn longen elke zuurstofdeeltje opnemen en daarna weer rustig loslaten.

De zon komt heel langzaam op, langzaam begint de oceaan wakker te worden. De zon geeft met de minuut meer warmte aan mijn koude en blote lichaam.
Ik pak een krukje en ga zitten op de steiger, kijk langs de oceaan en wacht af.
Daar zit ik dan. Rustig en ontspannen op mijn krukje. Met de zon die steeds warmer wordt en fijner. Ik wacht eigenlijk niet op de dolfijnen. Ik geniet van de zee en van deze reis. Ik laat alles op me af komen wat er mag komen.

Als ik even stiekem afdwaal naar mijn gedachte bij de zee, zie ik iets heel moois in de verte. Ik zie allemaal kleine vinnetjes boven water uitkomen. Ik zie hoe ze de lucht uitblazen boven water en nieuwe lucht inademen en weer naar beneden gaan.

Mijn hart begint steeds sneller te kloppen, mijn ademhaling versnelt van de fijne spanning: ze zijn gekomen vanmorgen!

Ze komen heel langzaam naar de boot toe zwemmen heel rustig en vredig.
Geen stress of haast maar gewoon heerlijk rustig in de morgen.
Ze glijden heel langzaam door het water heen, hun lichaampjes glimmen in de zon.

Ze komen met de seconde dichterbij, ik kan steeds beter zien hoe ze zich bewegen en hoe ze eruit zien vanmorgen.

Ze blijven even stil liggen vlak bij de boot. Ze blijven bijna een minuut lang stil liggen en begroeten mij voor het wachten. Mijn wachten wordt beloont! Ze komen mijn morgen vullen met liefde en energie.
We hebben echt heel intiem contact met elkaar. De dolfijntjes maakte een paar bewegingen en ik spreek tegen ze via mijn hart en mijn hoofd. Er zijn geen woorden nodig!

Na een minuutje zwemmen ze langzaam verder op hun reis door de zee. Ik blijf naar ze kijken tot ze achter de horizon verdwenen zijn. En ik?
Ik blijf met een ontzettend fijn en trots gevoel achter, wachtend op de volgende ontmoeting!

De engelen van de zee!

Categories: Teksten Tags: Tags: ,

Geef een reactie